โหมดฟังเพลง  ....

เพราะไม่เคยอยู่ในสายตา

ไม่ว่าเวลาจะนานจะผ่านซักเท่าไร

ทุกค่ำคืนต้องทนเหงาใจ

ไม่รู้จริงๆทำไมๆ ต้องรักเธอ........

อยากหลับตาอยู่อย่างนั้น

ทำอยู่อย่างนั้น  ฝันถึงเธอเรื่อยไป

เพราะว่าความจริง  ไม่มีทางใด   ทำให้เราได้รักกัน

ทำได้แค่นั้น  ทำได้แค่นี้   ทำได้เพียงแค่ฝัน

ต้องหลอกตัวเอง  ฝันไปวันๆ ไม่มีทางที่ฝันจะเป็นจริง

...........

...............................

อยู่อย่างเหงา ๆ เราคงจะได้รู้

ขาดกันไป จะทนได้ไหม หากไม่มีกันอยู่

อยู่อย่างเหงา ๆ บางทีจะได้รู้

หากมี...ใครบางคน...เข้ามาจะได้....ลองคิดดู...

ว่าใจเราต้องการ...เขา...ไหม  หรือว่าใจยังคงโหยหา

อยากกลับมา เพื่อรัก..กัน..เหมือนเดิม

.........

...................

โหมดนิ่ง.....

ฟัง  Peacemaker ซะเอียนเลย  เฮ้ออออออออ 

สอบเสดละ  เป็นไทซะที  ..แง่ว

เกรดจะเปงไง  คงไม่ต้องลุ้น  555  ม่ายอยากรู้เล้ยยยย >_< 

.... ถึงผู้มีพระคุณ....(เผื่อเข้ามาอ่าน)

น้องรู้ว่ามันผิด ที่คิดแบบนี้  แต่บางทีมันก็อดคิดไม่ได้  อดน้อยใจไม่ได้...-_-! กำ

ว่าเราจะพึ่งเค้าได้มั้ยเนี่ยยย...กับพี่สาวเราเนี่ยยยย  เห็นใจหน่อยเถอะ

ความคิดบ้าๆบอๆเข้ามารุมเร้า  บางทียังนึกว่าตัวเองเป็นพี่

ความจิง..ถ้าน้องเกิดก่อน  เกิดเป็นพี่สาวเจ๊  น้องคงจะดูแลเจ๊ได้ดีกว่านี้

แต่มันก็ไม่เกี่ยวนี่เนอะ   เราเปงน้อง  ก็ดูแลพี่ได้  ก็บ่นมันบ่อยอยู่เหมือนกัน

“แทนที่เจ๊ จะดูแลเค้านะเนี่ยยยยย”  แถมด้วยถอนหายใจเฮือกใหญ่

เจ๊ก็ยิ้ม  “เออ  น่า  แค่นี้เอง”  $_$   555   แต่เค้าก็รักเจ๊นะ

เอาล่ะ...ยังไงซะ  ถึงแม้ว่าเค้าจะเป็นน้อง  เค้าก็จะดูแลพี่สาวคนเดียวของเค้า

ให้ดีที่สุด...เท่าที่ทำได้  กำ!  เออๆๆๆ  ให้ดีที่สุดก็แล้วกันน่า  

เออ...อีกอย่างนึง  รอเค้าเรียนจบก่อนนะ  แล้วเค้าจะจ่ายยาให้เจ๊เอง...แง่ว

จะได้ไม่ต้องไปรอหมอไง...นานซะ  กินข้าวซะสองชั่วโมงง่ะ

ขอบ่นหน่อย  หมอที่โรงบาล ม. เนี่ยยยยยย 

...สงสารคนไข้   เห็นแล้วสงสารพี่ตัวเอง   ...  เรียนเพื่อรู้  แต่ต้องคู่คุณธรรม 

โอ้โห  เวอร์ป่ะ  อิอิ  ก็มานจิง  วันกินยาหม้อที่คณะ  ยังจำได้นะ  ประโยคสุดท้าย

ที่ให้คำปฏิญาณ  “...และจะเป็นเภสัชกรที่ดี  ในอนาคต”  เนี่ยยย  เริ่มนอกเรื่อง

เอาล่ะ  แต่ยังไงก็ต้องดูแลตัวเองก่อน  ก่อนที่จะหวังพึ่งคนอื่น  อ่ะนะ

เพราะถ้าวันไหนเค้าไม่อยู่ขึ้นมา  เจ๊จะทำไงล่ะ  โอเค้   ...จบ

แล้วก็...แม่คะ  หนูไม่ได้เปงอารายมากหรอก

บางทีเบื่อๆๆ ก็มาพิมพ์อะไรไปทั่ว  หนูรู้ว่าหนูกำลังทำอะไรอยู่

ยังไงซะเรื่องเรียนก็สำคัญที่สุดสำหรับหนูตอนนี้

ที่เห็นว่าเป็นข้อความแบบนั้นบ่อยๆ  ก็แค่ หนูไม่ค่อยได้คุยกับเค้า

ก็เลยเหมือนมาคุยคนเดียว  แล้วก็พิมพ์ไปทั่ว  ก็แค่นั้นเอง

...อย่าเอาตัวเองไปยึดติดกับใคร  เพราะตอนเกิดมา  ไม่ได้ติดมากับใคร ...

เนี่ยแหละความคิด  แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ  เรียนเปงหลัก รักเปงรอง จ้าาาา ^_^

....แล้วไอ้พวกความรู้สึกน้อยใจพ่อกับแม่เนี่ย  มันเป็นแค่แป๊บเดียว

แด๋วก็หาย  หนูก็เป็นงี้แหละ  อย่าคิดมากล่ะ  อยู่คนเดียวง่ะ  บางทีมันก็เหงา  เหนื่อย

แต่หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ   ... หากห้องสว่างมาก แล้วไฟดับลงในทันใด

อาจไม่สามารถมองเห็นอะไรได้  แต่ถ้าห้องนั้นมืดอยู่ตลอด  เมื่อปรับสายตาได้

ในที่มืด ก็จะมองเห็นได้...หนูไม่เป็นไร...แม่คะ  หนูไม่เป็นไร ................